Bodie
4 augustus 1995: ik kwam thuis na de wekelijkse vrijdagmiddagborrel van m'n werk. M'n moeder en een vriendenkoppel zaten gezellig op de bank een drankje te doen bij mijn
ik heb wat goed te maken vriendje inmiddels ex-vriendje. Wat blatend kwam ik binnen, vertellend over die leuke jurk die ik 's middags in m'n pauze had gekocht. "
Oh" zegt hij, "
Ik heb wat leren jassen via via gekocht, ze liggen boven in m'n kantoortje, ga even kijken of er wat voor jou bij zit". Altijd interessant natuurlijk, dus Aagje ging gelijk naar boven en zwaaide de deur open......... Daar stond ik, vastgenageld aan de grond, stomverbaasd over wat ik zag en kon met moeite de woorden "
Jezus Christus!" eruitpiepen. Wat zag ik: een klein hoopje zwart met een heleboel poot en gigantische oren, kortom: mijn droom! God, wat was ik gelukkig, mijn eigen kleine Dobertje kroop linea recta mijn hart in. Op de achtergrond hoorde ik vaag wat gesnotter van mijn toehoorders onderaan de trap. Wat een moment. Bodie was een feit en watvoor één,
mijn nummer één!
Ze is bijna tien jaar bij me geweest en nooit meer uit m'n hart. Iedere dag was weer bijzonder met haar en wat ze allemaal uitgevreten heeft, werkelijk waar ik kan er een boek over schrijven. 18 januari 2005 is ze in haar slaap gegaan, het kostte me direct m'n volgehouden nietrokenvoornemen en een oneindige stroom tranen.
Nu, vier jaar later, mis ik haar nog steeds, een buitengewoon bijzonder wezentje dat altijd op de meest achterlijke manieren mijn hart weer wist te verblijden.
