Eerste werkdag
Vandaag was weer de eerste werkdag na de zomervakantie. Met frisse tegenzin stapte ik vanochtend in de beemer en belandde binnen vijf minuten in de file. Is niet zo leuk maar kan gebeuren, we laten ons niet zomaar kisten. Raam open, muziek aan, sigaretje erbij en we karren vrolijk maar traag over het asfalt, volledig in beslag genomen door een paar honderd gedachten (is vrouwen-eigen).Waarom weet ik niet maar mijn blikveld gleed zijdelings langs de temperatuurmeter in m'n dashboard. Damn, mtf, shit, wijzer in het rode vlak!!!! Er was ineens nog maar één gedachte: "Beemer aan de kant." Helaas, er was geen kant, wel een busbaan, een kruispunt en stoplichten. Stil gaan staan tussen 3.587 auto's was geen optie dus heb ik binnen dertig seconden iets van drie verkeerswetten overtreden; de baan rechtdoor stond op groen dus hop door het stoplicht, terwijl ik linksaf moest waarvoor het stoplicht op rood stond, zonder richting aan te geven (geen tijd voor moest op het verkeer letten) beemer naar links gegooid, op de eenbaansweg m'n voorganger via 't trottoir en 'n grasveldje gepasseerd en uiteindelijk het kokende blik tot stilstand gebracht bij een infobord. Zo krijg je dus klotsoksels. Volgens de aanwijzingen van de helpdesk koelvloeistof geregeld, voorzichtig het dopje van het reservoir opengedraaid, bijgevuld, schroefje om de druk te ontladen eruitgedraaid, motor laten draaien en ff wachten. Daarna het schroefje weer terug in het gaatje waaruit kokende damp/stoom zich een baan naar buiten worstelde. Vorsichtigkeit geboten!!! Enfin het schroefje werd niet direct getroffen door de zwaartekracht maar vloog ins Blaue hinein. Na een kwartier lang, in m'n rokje, op m'n knieën naar dat
Enfin, na enkele minuten belandde ik met mijn achterwerk op de vangrail met uitzicht op de Ikea wachtend totdat de motor weer wat afgekoeld was met het idee dit vervolgens nog tien keer te herhalen voor mijn bestemming zou zijn bereikt. Mijn wachten werd beloond, na drie minuten arriveerde geen prins op het witte paard maar een vriendelijke jongeman in een wit busje. Het moet niet gekker worden! En zo gebeurde het dat zij door hem werd aangelijnd en een sleep kreeg naar de garage (het zweet liep inmiddels via m'n knieholtes m'n schoenen in). Daar aangekomen, heb ik hem uiteraard bedankt en blij verkondigd dat het goed was dat er toch nog wel heren in het verkeer waren. Zijn antwoord daarop: "Ja, maar das helaas alleen in het verkeer" en weg was ie. Was dit niet alleen een heer in een wit busje maar ook nog eens een man met kennis van z'n eigen soort of zijn hier meerdere verklaringen mogelijk? Mijn vrouwelijk brein is hier nog wel even mee bezig.....
Om een lang verhaal nog langer te maken, zie hier, het eindresultaat: drie uur later op 't werk, 15 % vocht verloren en € 200,= armer :-(
